Wist je dat 41% van de Nederlanders zich eenzaam voelt, een cijfer dat tijdens grote evenementen vaak tijdelijk daalt door collectieve beleving? Terwijl de binnenstad zich opmaakt voor een ingetogen WK, transformeert het huis van de 20-jarige Britt in Bergschenhoek tot een oranje walhalla. Met metershoge verlichte letters, een gigantische opblaasvoetbal op het dak en honderden vlaggetjes, ballonnen en schermen binnenin, straalt haar woning een ongeremde feestvreugde uit. Een uitbundigheid die je in de normaliter bruisende kroegen op de West-Kruiskade of rond het Eendrachtsplein dit jaar minder snel zult aantreffen. De quote 'Veel energie, veel vreugde' vat perfect samen wat de stad nu lijkt te ontberen. Dit staat haaks op het adagium van Robert Putnam, die in 'Bowling Alone' stelt dat gemeenschapszin en sociale cohesie essentieel zijn voor een bloeiende samenleving. Wat is er aan de hand?
Third Place — Zelfs in de stilte van de stad, kan één lichtpunt het feest ontsteken.
Waar blijft de collectieve euforie?
Normaal gesproken borrelt Rotterdam tijdens grote sportevenementen. Terrassen stromen vol, vlaggen sieren de Nieuwe Binnenweg en schermen staan klaar in het Oude Noorden. Van student tot stamgast, iedereen verzamelt zich, juicht en hoopt samen. Dat collectieve gevoel, die ongedwongen ontmoetingen in de derde plek tussen werk en thuis — de motor van het stadsleven — lijkt dit jaar te haperen. De schaduw van de discussie rond Qatar heeft de voorpret getemperd, resulterend in een merkbare terughoudendheid. Minder uitbundige versieringen, minder spontane feesten. De focus verschuift naar de huiskamer, naar kleine kringetjes. Een gemiste kans, want juist in die gedeelde euforie vinden mensen elkaar, leggen ze nieuwe contacten en vergeten ze even alle beslommeringen. Vandaag fiets je door de stad, morgen sta je aan de zijlijn van de maatschappij als de verbinding ontbreekt.
Een les uit de randgemeente?
Britt's huis in Bergschenhoek is een statement, een uitnodiging tot ongeremde vreugde die de stad, en haar culturele hart, node mist. Het toont aan dat, ondanks terechte discussies, de behoefte aan verbinding en collectieve viering onverminderd groot is. Juist in die gedeelde momenten, hoe vluchtig ook, voelen we de kracht van verbinding en vieren we de stad in al haar veelzijdigheid. Dit is precies de energie die in de straten van Cool, in de culturele smeltkroes van het Museumkwartier, een magneet zou kunnen zijn voor bijzondere mensen om samen te komen. Het is de ondernemende geest die Rotterdam kenmerkt, en die we ook in deze tijden moeten koesteren.