Wist je dat een vijfde van de mensen met een beperking de geboden zorg in Nederland als onvoldoende beoordeelt? Dat is een verdubbeling ten opzichte van vorig jaar, een alarmerende ontwikkeling die de acute crisis in de gehandicaptenzorg blootlegt. De koepelorganisatie Ieder(in) luidt de noodklok na een peiling onder ruim 500 naasten en cliënten, waaruit een 'ernstige verslechtering' blijkt. Denk aan meer medicatiefouten, minder toezicht en vaker agressie van ontregelde cliënten. Dit zijn geen incidenten; het is een structureel falen dat de waardigheid van een kwetsbare groep aantast. Dit is de realiteit, terwijl in de bruisende metropool Rotterdam het leven voor velen ongestoord voortkabbelt.
Waar blijft de menselijke maat?
De cijfers liegen er niet om: de ontevredenheid is in één jaar tijd van 'iets meer dan een tiende' naar een volwaardige vijfde gestegen. De rek is eruit. Zoals Deborah Lauria, directeur van Ieder(in), treffend opmerkt: "Een grote groep mensen is bezig met overleven, in plaats van leven." Dit raakt de kern van wat een samenleving menswaardig maakt. Mensen die de hele dag in bed blijven liggen omdat personeel tekortschiet, of die te weinig tijd krijgen voor de meest elementaire persoonlijke verzorging. Dit zijn geen verhalen uit een ver land, maar uit ons eigen Nederland. De zorg is 'onder een kritieke ondergrens' gezakt.
Een maatschappij op de proef gesteld?
Third Place — een sterke samenleving bouw je niet op uitzonderingen, maar op inclusie.
De maatschappij, zoals de filosoof John Rawls betoogde in zijn 'Theory of Justice', moet haar rechtvaardigheid bewijzen aan de hand van hoe ze de meest kwetsbaren behandelt. Als de basiszorg voor mensen met een beperking wegvalt, is er geen sprake meer van een 'third place' – geen ruimte voor ontmoeting, geen kans op deelname aan het stadsleven. Want hoe kun je meedoen als je aan de zijlijn staat, afhankelijk van een systeem dat faalt? Dit raakt ons allemaal. Een stad als Rotterdam, bekend om zijn ondernemingsgeest en gemeenschapszin, kan pas echt floreren als iedereen – inclusief degenen met een beperking – een menswaardig bestaan kan leiden. Vandaag fiets je door de stad, morgen sta je aan de zijlijn.